Blik op Proefwerkweken

Eindelijk, zul je wel denken, komt dat verslag er eens aan. Ik heb nu examen tijd, en in tegendeel wat je zult denken, heb ik eigenlijk heel veel vrije tijd. Aangezien ik namelijk gedurende het jaar altijd al mijn best deed en de stof dus eigenlijk al ken. Vrijdag tekstverklaring, niet mijn sterkste kant, maar dat betekend dat ik vandaag nog niet veel hoef te studeren van mijzelf. De grote reden achter mijn uitstel en verwaarlozing van contacten is heel simpel: gewoon geen zin om achter de computer te gaan en mijn tijd aan het typen van emails te verspijkeren! Maar vandaag heb ik daar verandering in gemaakt, zoals je ziet bij de komst van dit mailtje, ik had vandaag het examen van Grieks, en daar was ik gister de hele dag mee in de weer want ik kon alles maar niet onhouden, ik ben zelfs een keer in slaap gevallen op mijn boek zo saai is die les! Maar nu die stress weer achter de rug zit en de nieuwe stress nog wat vooruit ligt, zit ik weer vol energie en stuur ik dus mailtjes.

Verslag van Creta

Zoals belooft en lang naar uitgekijk, kwam die vakantie er eindelijk aan. Voor mij is altijd de schooltijd tussen kerstmis en pasen de langste, en saaiste waar alles monotoon word en je uitgeput word met nieuwe dingen om te onthouden. Eindelijk was het die dag waar ik zo naar uitzag, de dag van het vertrek. De week daarvoor kon ik natuurlijk nog niet stilzitten met het idee van vakantie, en was ik dus al begonnen met inpakken. Na veel geprop kreeg ik alles dan toch in de goede maat koffer ( want wij willen altijd licht reizen). Zo kwam het dat ik mijn schooltas had ingezet voor een deken en eten, want het zou een nacht boot worden. Toen idereen klaar was om te vertrekken, na wat stekelige gesprekken en discussies omtrend te reis, pakten we de tassen en wiplala ( ja die moest ook mee) keken nog eventjes of alles in orde was bij de konijnen die thuis zouden blijven, en bij mijn allerliefste schatten van planten ( want ze uitgedroogt terugvinden zou voor mij iets ergs zijn). Toen alles dus klaar was gingen we naar de bus. We waren op tijd gegaan want rennen met tassen is een ramp. Na een hete en wobbelige rit naar de haven moesten we daar ook nog ver lopen aangezien onze bus niet naast de boot stond. Daar kocht George nog eten want hij had het idee dat ons meegebrachte voedsel niet genoeg zou zijn. Daar gingen we dan de boot op, we waren aan het haasten omdat we een goede plek wouden hebben, aangezien onze nachtrust daar vanaf zou hangen. Onze boot was vernoemt naar die persoon waarnaar bijna alles is vernoemt in Athene, Eleftherios Venizolos, beroemd persoon wat ie heeft gedaan weet ik al niet meer ( ik kan toch niet alles onthouden want idereen zegt weer dat iemand anders belangrijk is) die uit Creta was. Geluk, de boot was nog half leeg toen wij eraan kwamen en we liepen meteen naar de vliegtuig stoelen aangezien we een cabine te duur hadden gevonden. Daar vonden we een perfecte slaapplek die we meteen helemaal bezetten. Zo kwam het dat we toen we aankwamen die ochtend om 7 uur ( boten hebben bijna altijd vertraging, we hoorden om 6 uur aan te komen maar het was geen ramp eerder een goed gebeuren) en tot onze grote vreugde leek de kleine haven van Gania niet op de atheneese. De snelheid was duidelijk langzamer en de mensen waaren totaal anders. Rustig, frisse lucht en het gevoel van vakantie omringde ons en al snel waren we helemaal blij. Daar stopte het blij nog niet, we gingen meteen een auto huren en tot grote vreugde was die al open ( we hadden ons voorbereid op uren wachten tot ie open zou zijn). We huurden de kleinste auto omdat ons budjet zeer laag was, maar we pasten er prima in. Al snel gingen we de weg op, mam moest eerst een beetje wennen aan de nieuwe auto aangezien andere auto's altijd moeilijk rijden. Ons vakantie oord bevond zich in het niet toerischtishe zuiden. De enige weg daarheen was een klein rood weggetje die meeviel toen we hem gingen rijden. Een maal aangekomen daar brachten we meteen onze spullen in het apppartement dat we hadden gehuurd in Paleio Gora. Het was van een zwitsterse dame en daarvoor zeer wit en aangestreken, en schoon bovendien. Het dorpje was zeer klein en meteen de eerste dag waren we er al helemaal blij mee. Die dag gingen we eerst nog een siesta houden aangezien we niet echt wakker waren. Daarna gingen we meteen de winkels opzoeken en tot onze grote verbazing kon men hier in dit kleinste dorp op het woeste eiland Bruine Suiker kopen! Een product dat de Athenenaaren nog nooit hebben gehoord. Daarmee hebben we dan ook veel ontbeten. Nadat we het benodigde hadden ingeslagen gingen we naar het strand. Het was het rustigste strand omdat er gewoon nog geen toeristen waren. Het dorpje heb ik samen met Mamma die volgende dagen helemaal uitgeplozen, niets bleef onopgemerkt voor onze camera's! Anna was helemaal gek van het strand en was daar dan dus ook altijd te vinden, bezig met zandkastelen te bouwen. We hebben verscheidene uitstapjes gemaakt, sommige wat verder weg en die bestonden bijna alleen maar uit auto rijden ( zoals die keer dat we naar de beroemde Samaria Kloof gingen) en sommige die met de voet konden, mama en ik waren naar het andere strand gegaan via een stof weg en het liep heerlijk geen kip op de weg ( ook geen honden want die kunnen de pret soms flink bederven). Een keer besloten we om via het kleinste paatje op de kaart naar het roze strand van Elafonisi te gaan, aangezien dat korter was. Helaas bleek dat de vreselijkste weg te zijn om af te gaan met een stads auto, met stenen waarop we uitgleden en enge bochten met in de diepte ravijnen. Dat avondtuur zullen we nooit meer vergeten, want er waren tijden dat we met zijn allen zo gespannen waren dat we er een hele stad mee zouden kunnen lichtgeven! Gelukkig was het strand wel mooi maar we konden niet meer terug met de auto over de zelfde weg, aangezien het te stijl was. Gelukkig was de om weg veel beter en ook veel sneller! De wegen in het zuiden van Creta zijn er zeer weinig dus waar je ook heen wil, je moet altijd om over de zelfde weg! Toen het de tijd was dat George weg zou gaan, hij ging eerder weg om op die manier het heilige pasen bij zijn eigen familie te kunnen vieren, brachten we hem weg. Waarbij we ook eventjes de stad Rethimnon en Gania bezochten. Rethimnon was echt heel erg mooi, maar het toerime was al best diep aan het eten en wij vond het zuiden toch echt veel leuker. Zodra iets is aangetast door Toerisme is het niet meer leuk. Net als schimmel! Rethimnon zelf was een mooie stad en we vonden het een leuk uitstapje. Eenmaal terug in het dorp zonder George begonnen Mamma en Ik de ondekkingstochten per voet in de omgeving. Anna ging nooit mee, want die verkoos het strand liever. Zo heb ik ook mijn meeste bruine kleur opgedaan! ( die helaas er al weer af is..)
De tijd vloog en al snel kwam pasen eraan. Wij gingen uiteraard ook naar de kerk om het gedoe te zien hoe ze het op Creta deden. Er stond alleen een straf briesje dus de vlammetjes die je normaal naar huis hoord te nemen haalden bij niemand het huis, bij iedereen ging ie aan, bij ons dus ook. We kregen daar ook nog overheerlijk paasbrood aangeboden, net als iedereen van het dorp ( er waren geen toeristen toen). Alles bij elkaar heeft Creta een onuitwisbare indruk gemaakt en ik vond het daar zo leuk dat ik daar later wil wonen! Toen we terug moesten, zoals gewoon is, hadden we geen zin. De boot terug had een andere naam en was dus ook anders van binnen. Wederom hoopten we op een goede plek in de vliegtuigstoelen, maar helaas waren er geen deuren daar dus stonk het daar heel erg. Wij noemden dat voor de lol het Stinkhol. Daar konden we met geen mogelijk heid slapen dus vertoeften we dan maar op stoelen voor het restaurant. Daar sliep het helemaal niet goed want mensen bleven maar rondlopen. Uiteindelijk hebben we wel een beetje geslapen want we waren er opeens! Toen we thuiskwamen dachten we dat we geen energie hadden om ook maar iets te doen. Dat was niet waar want zodra het idee van het huis veranderen in ons hoofd popte gingen we dat meteen doen. Uiteraard sliepen we die nacht prima. Anna slaapt nu in de voormalig kamer van mamma, ik heb niets veranderd.