München

Hoera! Carmen heeft eindelijk Emmy opgezocht! Na 5 hele jaren was het dus best een schok toen de dag eindelijk kwam dat ik met de trein van 7 uur naar Utrecht Centraal ging. Compleet uitgerust voor 5 dagen logeren en een tropenhelm zodat ik zou worden herkend...aangezien ik indie 5 jaren toch wel een beetje ben veranderd! Dat loste meteeen ook het probleem op van het de andere herkennen, want ik was er zeker van dat ook Emmy flink zou zijn veranderd! En dat was ook zo, maar ze was gelukkig niet onherkenbaar geworden. De trein van 8 uur, een heuse IJS trein ( ICE), bracht mij om precies 10 voor 3 in München aan. Het was een lange reis en ik had het zeker niet gered zonder mijn zware boek, Stephen Hawking het Universum zware kost letterlijk en figuurlijk, en muziekjes die op mijn MP3 speler stonden. Het weer in München was heerlijk, veel beter dan dat het in Nederland was geweest. Toen ik de trein uit stapte voelde ik de hitte mij tegemoet slaan.Zowaar München een kopstation is stonden Emmy, Maarten en de moeder van Emmy daar al op mij te wachten. De hoed deed zijn werk en ik was prima herkenbaar. Met de U of S bahn gingen wij richting het dorp met de langste naam van Duitsland dat tevens de woonplaats van Emmy was. Hohnkirchen Siegersbrunn( waarschijnlijk met ergens een spellingsfout maar daar struikelen we nu eventjes niet over). Het dorp was echt een duits dorp en hun huis was een groot huis. Weldra had ik een rondleiding door het huis en wist ik ongevier wie waar was. Die dag hebben we niet veel meer gedaan aangezien ik al best moe was. Wat ik overigens ook nu ben, en doordat er ook nog eens te kort aan tijd is om dit helemaal af te schrijven komt de rest later nog wel!